حافظ شیرازی                      

واعظان كاين جلوه در محراب و منبر مي كنند

چون به خلوت مي روند آن كار ديگر مي كنند!

مشكلي دارم ، ز دانشمند مجلس باز پرس :

(- توبه فرمايان چرا خود توبه كم تر مي كنند؟

( گوئيا باور نمي دارند روز داوري

( كاين همه قلب و دغل در مي كنند! )

يارب ! اين نو دولتان را بر خر خودشان نشان

كاين همه ناز از غلام ترك و استر مي كنند .

بنده پير خراباتم كه ، درويشان او

گنج را از بي نيازي خاك بر سر مي كنند.

اي گداي خانقه ، بَرجَه ! كه در دِير مغان

مي دهند آبي و دل ها را توانگر مي كنند .

آه ، آه از دست صرافان گوهر ناشاس !-

هر زمان خَرمٌهر را با دٌر برابر مي كنند .

خانه خالي كن دلا تا منزل سلتان شود،

كاين هوسناكان ، دل و جان جاي لشكر مي كنند!

حسن بي پايان او چندان كه عاشق مي كشد

زٌمره ئي ديگر به عشق از خاك سر بر مي كنند .

بَر در ميخانه عشق ، اي ملك ، تسبيح گويى !

كاندر انجا طينت آدم مٌخَمَر مي كنند .

وقت صبح از عرش مي آمد خروشي ، عقل گفت:

(قدسیان را بین که شعر حافظ از بر می کنن